| تبليغات | X |
.......... |
انگار مدتي كه احساس مي كنم
خاكستري تر از دو سه سال گذشته ام
احساس مي كنم كه كمي ديراست
ديگر نمي توانم
هر وقت خواستم
در20سالگي متولد شوم
انگار
فرصت براي حادثه
از دست رفته است
از ما گذشته است كه كاري كنيم
كاري كه ديگران نتوانند
فرصت براي حرف زياد است
اما
اگر گريسته باشي...
آه...
مردن چه قدر حوصله مي خواهد
بي آنكه در سراسر عمرت
يك روز،يك نفس
بي حس مرگ زيسته باشي!
انگار
اين سال ها كه مي گذرد
چندان كه لازم است
ديوانه نيستم
احساس مي كنم كه پس از مرگ
عاقبت
يكروز
ديوانه مي شوم!
شايد براي حادثه بايد
گاهي كمي عجيب تر از اين
باشم!
با اين همه تفاوت
احساس مي كنم
كه كمي بي تفاوتي
بد نيست
حس مي كنم كه انگار
نامم كمي كج است
ونام خانوادگي ام نيز
از اين هواي سربي
خسته است
امضاي تازه من
ديگر
امضاي روزهاي دبستان نيست
اي كاش
آن نام را دوباره
پيدا كنم
اي كاش
آن كوچه را دوباره ببنيم
آن جا كه ناگهان
يك روز نام كوچكم از دستم
افتاد
و لابه لاي خاطره ها گم شد
آن جا كه
يك كودك غريبه
با چشم هاي كودكي من نشسته است
از دور لبخند او
چقدر شبيه من است!
آه ، اي شباهت دور!
اي چشم هاي مغرور!
اين روزهاكه جرات ديوانگي كم است
بگذار باز هم به تو برگردم!
بگذار دست كم
گاهي تو را به خواب ببينم!
بگذار در خيال تو باشم
بگذار ....
بگذريم!
اين روزها
خيلي دلم براي گريه تنگ است!
*قيصر امين پور*
نوشته شده در بیست و ششم بهمن 1385ساعت 15 توسط علی سعادت
|
 |
POWERED BY BLOGFA.COM |
|